SEGREGACJA ODPADÓW MEDYCZNYCH WG. NOWYCH PRZEPISÓW

SEGREGACJA ODPADÓW MEDYCZNYCH W ŚWIETLE NOWYCH PRZEPISÓW

Ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 roku w jasny sposób określa, że zabronione jest zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych poza miejscem wytwarzania (art. 23). Szczegółowe zasady segregacji tych odpadów określa nowy projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi. Projekt ten wprowadza zmiany w zakresie postępowania z odpadami medycznymi w odniesieniu do już uchylonego tego samego rozporządzenia z 2010 roku. Wspomniane rozporządzenie w czytelny sposób definiuje, iż odpady medyczne powstałe w wyniku udzielania świadczeń zdrowotnych powinny być zbierane w pojemnikach lub workach o odpowiednim kolorze. Do segregacji odpadów medycznych wykorzystuje się 3 rodzaje worków.

Do pojemników lub worków jednorazowego użycia z koloru czerwonego zbiera się:

  • części ciała i organy,
  • pojemniki na krew i konserwanty służące do jej przechowywania,
  • odpady zawierające żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny, o których wiadomo lub, co do których istnieją przypuszczenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt, przykładem są zainfekowane pieluchomajtki, podkłady czy podpaski,
  • zużyte peloidy,
  • pozostałości z żywienia pacjentów oddziałów zakaźnych.

Pojemniki lub worki jednorazowego użycia koloru żółtego są przeznaczone do zbierania:

  • chemikaliów, odczynników chemicznych, zawierających substancje niebezpieczne,
  • leków cytotoksycznych i cytostatycznych,
  • odpadów amalgamatu dentystycznego.

Pojemniki, worki jednorazowego użycia lub pojemniki wielokrotnego użycia w kolorze innym niż czerwony czy żółty (np. niebieskie, czarne, zielone), do których zbiera się:

  • narzędzia chirurgiczne i zabiegowe,
  • opatrunki z materiału lub gipsu,
  • pościel, ubrania jednorazowe, pieluchy,
  • chemikalia i odczynniki chemiczne inne niż te zaliczane do kodu 18 01 06,
  • leki nie niezakwalifikowane do kodu 18 01 08*,
  • zużyte peloidy inne niż te wymienione w 18 01 80.

! WSZYSTKIE ODPADY MEDYCZNE ZBIERA SIĘ W MIEJSCU ICH POWSTAWANIA DO WYTRZYMAŁYCH POJEMNIKÓW LUB WORKÓW. OPAKOWANIA TE MUSZĄ BYĆ ODPORNE NA DZIAŁANIE WILGOCI I ŚRODKÓW CHEMICZNYCH. POJEMNIKI, DO KTÓRYCH ZBIERA SIĘ ELEMENTY O OSTRYCH KOŃCACHM POWINNY BYĆ SZTYWNE, ODPORNE NA PRZEKŁUCIA I PRZECIĘCIA. POWINNY PONADTO MIEĆ FUNKCJE  JEDNORAZOWEGO ZAMKNIĘCIA (wyj. stanowią odpady zbierane do pojemników innych niż czerwone czy żółte).

Przedmioty o ostrych końcach zbiera się bezwzględnie tylko do pojemników jednorazowego użycia. W tym przypadku kolor pojemnika jest adekwatny do koloru worka lub pojemnika, w którym magazynowane są poszczególne kody odpadów wymienione wyżej.

STELAŻE NA WORKI:

Worki umieszcza się w sztywnych pojemnikach jedno- lub wielorazowego użycia lub na stelażach, w taki sposób, aby uniemożliwić zakażenie się poprzez kontakt z  odpadami. Stelaże i pojemniki wielokrotnego użycia powinny być wyposażone w bezdotykowo otwierane pokrywy lub za pomocą dźwigni pedałowej. Poza tym powinny być oznaczone kodami zbieranych w nich odpadów. Konieczność wyposażenia stelaży i pojemników dźwignię nożną lub pokrywę otwieraną bezdotykowo jest nowym przepisem, bowiem wcześniejsze rozporządzenie z 2010 roku, które określało wymagania dotyczące postępowania z odpadami medycznymi tego wymagania nie zawierało. Zgodnie z nowym projektem podmiot będzie miał 18 miesięcy od dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia na wyposażenie stelaży i pojemników w wspominaną pokrywę  lub dźwignie nożną.

ZAPEŁNIENIE POJEMNIKA:

Pojemniki lub worki zapewnia się do nie więcej niż 2/3 ich objętości, w sposób umożliwiający ich bezpieczne zamknięcie. Nie można otwierać już raz zamkniętych pojemników lub worków. Idą one w całości razem z odpadami do spalenia.

WYMIANA WORKÓW:

Pojemniki lub worki z odpadami wymienia się nie rzadziej niż co 72 godziny, z wyjątkiem  worków, w których zbiera się odpady zaliczane do wysoko zakaźnych odpadów medycznych, które to wymienia się co 24 godziny. Wysoce zakaźne odpady medyczne są szczególną grupą odpadów, które wymagają specjalnego traktowania jeżeli chodzi o przechowywanie. Mamy tu do czynienia z opakowaniem wewnętrznym złożonym z worka jednorazowego użycia oraz w przypadku odpadów medycznych o ostrych krawędziach – pojemnika odpornego na działanie uszkodzeń mechanicznych i wilgoci, a także opakowania zewnętrznego, który stanowi drugi pojemnik, wykonany w taki sposób, aby możliwa była jego dezynfekcja i szczelne zamknięcie. O wysoce zakaźnych odpadach medycznych przeczytacie więcej na naszym blogu w poście pt.: ,,Zmiany w przepisach dotyczących postępowania z odpadami medycznymi”.

W przypadku uszkodzenia pojemnika i worka, trzeba go w całości razem z odpadami umieścić biohazard-24049_1280w innym większym nieuszkodzonym worku. W ŻADNYM WYPADKU NIE WOLNO PRZEKŁADAĆ SAMYCH TYLKO ODPADÓW MEDYCZNYCH Z JEDNEGO WORKA DO DRUGIEGO!

OZNACZENIA POJEMNIKÓW I WORKÓW:

Każdy pojemnik i worek z odpadami medycznymi, powinien posiadać dane identyfikujące, zawierające:

  • kod odpadów.
  • miejsce powstawania odpadów medycznych (przypis ten nie dotyczy udzielania świadczeń zdrowotnych w miejscu wezwania),
  • nazwa i adres wytwórcy odpadów,
  • datę i godzinę otwarcia oraz zamknięcia pojemnika.

Poniżej przedstawiamy kilka rad, aby uniknąć płacenia kar, z tytułu niewłaściwej segregacji odpadów medycznych:

  1. Wyrzucaj odpady medyczne o poszczególnych kodach do worków lub pojemników o odpowiednim kolorze.
  2. Nie wyrzucaj odpadów medycznych do kosza na odpady komunalne.
  3. Odpady zawierające ostre końce, na przykład igły, wyrzucaj wyłącznie do pojemników przeznaczonych na zbieranie odpadów medycznych. Takich przedmiotów kategorycznie nie wyrzucaj do worków.
  4. Nie przewoź odpadów medycznych poza miejscem ich wytwarzania.
  5. Zadbaj o przestrzeganie czasu wymieniania pojemników lub worków – 72 godziny.

Źródła:

  • Projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 września 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi
  • Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 poz. 21)

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIĘRZĘCEGO (PUPZ) oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia prze ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie.

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO powstają przede wszystkim przy uboju zwierząt do spożycia przez ludzi, przy produkcji wyrobów pochodzenia  zwierzęcego, na przykład produktów mlecznych, oraz przy usuwaniu martwych zwierząt oraz podczas stosowania środków zwalczania chorób. Niezależnie od pochodzenia, produkty te stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska.

Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego klasyfikuje się w kategoriach odzwierciedlających poziom zagrożenia dla ludzi i zwierząt:

  1. a) materiał kategorii 1, który obejmuje:
  • całe zwierzęta i ich części podejrzanych o zakażenie TSE (zakaźne encefalopatie gąbczaste),
  • zwierzęta zabite w związku ze zwalczaniem TSE,
  • padłe zwierzęta domowe, z ogrodów zoologicznych i cyrkowych oraz wykorzystywanych do celów doświadczalnych,
  • dzikie zwierzęta podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta,
  • materiał szczególnego ryzyka oraz całe zwierzęta lub ich części zawierające materiał szczególnego ryzyka w momencie ich usuwania,
  • uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzące ze zwierząt, które zostały poddane tzw. nielegalnym zabiegom, czyli zabiegom, w których zostały użyte niedozwolone substancje lub produkty,
  • pochodne pochodzenia zwierzęcego zawierające pozostałości substancji skażających środowisko, szczegółowo wymienione w załączniku 1, należące do grupy B dyrektywy 96/23/WE, jeżeli takie pozostałości występują w ilościach przekraczających dozwolony poziom określony w przepisach wspólnotowych lub krajowych,
  • uboczne pochodzenia zwierzęcego, zebrane podczas oczyszczania ścieków z przedsiębiorstw lub zakładów przetwarzających materiał kat. 1,
  • odpady gastronomiczne pochodzące ze środków przewozu międzynarodowego;
  • mieszaniny materiału kat. 1 z materiałem kat. 2 lub kat. 3, albo też z materiałami obu kategorii.
  1. b) materiał kategorii 2:
  • obornik, treść z przewodu pokarmowego, niezmineralizowane guano (odchody ptaków morskich),
  • uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego zgromadzone podczas oczyszczania ścieków z rzeźni, przedsiębiorstw lub zakładów przetwarzających materiał kat. 2,
  • pochodzenia zwierzęcego, które nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodu obecności ciał obcych,
  • inne niż materiał kategorii 1 produkty pochodzenia zwierzęcego, które przywiezione, wprowadzone lub wysłane z/do innego kraju UE, nie spełniają weterynaryjnych wymogów wspólnotowych dotyczących ich przewozu lub wprowadzenia,
  • zwierzęta lub ich części nie zaliczane do materiału kat. 1 i 3,
  • mieszaniny kat. 2 i kat. 3.

 

  1. c) materiał kat. 3:
  • tusze i części tusz zwierząt poddanych ubojowi, które nadają się do spożycia przez ludzi, lecz z powodów handlowych nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi,
  • tusze, całe zwierzęta i ich części, które zgodnie z przepisami nie nadają się do spożycia przez ludzi, chociaż nie wykazują żadnych objawów choroby przenoszonej na ludzi i zwierzęta,
  • łby drobiu, szczecina świńska, pióra, skóry, skórki, rogi, stopy,
  • produkty uboczne z zajęcy i drobiu, poddanych ubojowi w gospodarstwie, które nie wykazywały żadnych objawów choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta,
  • krew zwierząt, które nie wykazały objawów choroby przenoszonej przez krew na ludzi lub zwierzęta,
  • uboczne prod. pochodzenia zwierzęcego powstałe podczas wywarzania produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym odtłuszczone kości, skwarki, osad z centryfug lub separatorów otrzymany w procesie przetwarzania mleka,
  • produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów produkcyjnych, wad w pakowaniu lub innych, nie stanowiące jednak żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt,
  • karma dla zwierząt domowych lub materiały paszowe zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które nie nadają się do skarmiania z powodów handlowych, lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu, które nie stanowią jednak żadnego zagrożenia dla ludzi i zwierząt,
  • krew, łożysko, wełna, pióra, włosy, rogi, ścinki z kopyt, surowe mleko, pochodzące od żywych zwierząt, które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej przez     ten produkt na ludzi czy zwierzęta,
  • zwierzęta wodne i ich cześć (wyj. ssaki morskie), które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej na ludzi i zwierzęta,
  • produkty uboczne ze zwierząt wodnych, pochodzące z zakładów wytwarzających produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi,
  • muszle i skorupy skorupiaków, małże, produkty uboczne z węglarni, jaja, skorupy jaj, jednodniowe kurczęta zabite w celach handlowych,
  • bezkręgowce wodne i lądowe, inne niż gatunki chorobotwórczych dla ludzi i zwierząt,
  • skóry, skórki, kopyta, pióra, wełna, rogi, sierść, futro pochodzące od zwierząt martwych, które nie wykazywały oznak choroby przenoszonej przez ten produkt na ludzi lub zwierzęta,
  • tkanka tłuszczowa ze zwierząt, które nie wykazały objawów choroby przenoszonej przez ten materiał na ludzi lub zwierzęta, poddanych ubojowi w rzeźni i uznanych za nadające się do uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi w następstwie kontroli przedubojowej,
  • odpady gastronomiczne (inne niż te należące do należące do kategorii 1).

 

Podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez uzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstawaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.

 

DOKUMENTY:

Podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego podczas przewozu towarzyszył DOKUMENT HANDLOWY, lub jeśli jest to wymagane ŚWIADECTWO ZDROWIA.

W dokumencie handlowym wyszczególnione są następujące dane nt.:

  • miejsca, daty i godziny odbioru materiału z siedziby,
  • podmiotu zbywającego, przewoźnika oraz podmiotu nabywającego,
  • rodzaju, ilości i wagi materiału,
  • celu przewozu, identyfikacji oraz opis materiału,
  • w stosownych przypadkach numer kolczyka usznego zwierzęcia.

 

Dokument handlowy musi być wystawiony w co najmniej 3 egzemplarzach. Dokumenty handlowe oraz świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej 2 lat, w celu przedłożenia w razie potrzeby właściwemu organowi.

 

USUWANIE:

Metody utylizacji oraz ponownego wykorzystania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego przedstawia poniższa tabela:

MATERIAŁ  KATEGORII 1 MATERIAŁ  KATEGORII 2 MATERIAŁ  KATEGORII 3
METODY USUWANIA                                        I WYKORZYSTANIA
spalanie + + +
współspalanie + + +
składowisko odpadów (po przetworzeniu                 w drodze sterylizacji ciśnieniowej) + + +
grzebanie na zatwierdzonym składowisku +
stosowany jako paliwo + + +
stosowany w przemyśle + + +
stosowany do wytwarzania nawozów organicznych lub polepszaczy gleby (po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej) +
kompostowany lub przekształcany w biogaz (po przetworzeniu) + +
stosowany w glebie (dot. niektórych prod., bez wcześniejszego przetworzenia, jeżeli organ uznał, że nie stwarzają one ryzyka rozprzestrzeniania poważnej choroby zakaźnej) +
do produkcji paszy, karmy dla zwierząt, nawozów, polepszaczy gleby +

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego ściśle określają metody usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. W przypadku martwych zwierząt, należących do kategorii 1, najważniejszą metodą jest ich utylizacja w spalarniach. Ważne jest,   aby w przypadku martwych zwierząt nie zakopywać ich na własną rękę na ogródkach, w lesie czy w innym podobnym miejscu. Zgodnie art. 154 § 1 pkt 4 Kodeksu wykroczeń, kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym kopie dół lub rów, podlega karze grzywny nawet do 1000 złotych albo karze nagany. Takiej samej karze podlega również ten , kto wyrzuca na nienależący do niego grunt polny padlinę lub inne nieczystości.

 

IDENTYFIKACJA:

Zgodnie Rozporządzeniem Komisji nr 142/2011, należy podjąć środki, które umożliwiają identyfikację przesyłek UPPZ i produktów pochodnych.

Materiał kat. 1, 2 i 3 oraz ich pochodnie wysyłane z jednego państwa członkowskiego do drugiego muszą być transportowane w opakowaniach, kontenerach lub pojazdach, oznakowanych w widocznym miejscu barwnym kodem:

  1. a) materiał kat. 1: kolorem czarnym,
  2. b) materiał kat. 2: kolorem żółtym
  3. c) materiał kat. 3: kolorem zielonym z dużą zawartością niebieskiego.

Poza tym do opakowania, kontener lub pojazdu musi być przymocowana etykieta, z odpowiednim sformułowaniem dla transportowanej kategorii produktów:

sur-wykres

Rys. 1 Etykiety, które powinny być stosowane przy przewozie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1, 2 i 3 zgodnie z wytycznymi zawartymi w Rozporządzeniu UE nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 roku

ŹRÓDŁA:

  1. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 1 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego
  2. Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy
  3. Rozporzadzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych
  4. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 1971 nr 12 poz. 114)

 

 

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

OBOWIĄZEK POSIADACZA ODPADÓW – EWIDENCJA ODPADÓW

OBOWIĄZEK POSIADACZA ODPADÓW: Każdy posiadacz odpadów medycznych, weterynaryjnych i nie tylko, zobowiązany jest do prowadzenia na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów określonym w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. (tabela poniżej).

Ewidencję odpadów prowadzi się w oparciu o Karty Przekazania Odpadów, potocznie zwanymi KPO. KPO jest to dokument potwierdzający prawidłowe oddanie posiadanego odpadu odpowiednim odbiorcom. Karta przekazania odpadów zawiera następujące informacje:

  • nazwę i adres posiadacza odpadów, który przekazuje odpad;
  • nazwę i adres transportującego odpad;
  • nazwę i adres posiadacza odpadów, który przejmuje odpad;
  • oznaczenie ilości i rodzaju odpadów.

 

Dokument ten sporządza w odpowiedniej liczbie egzemplarzy posiadacz odpadów, który przekazuje odpad. Odbiorca odpadów, które przejmuje je od posiadacza, jest zobowiązany potwierdzić  ich przyjęcie na karcie przekazania odpadów.

Ustawa o odpadach z 2012 roku określa jednak przypadki, gdzie nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów. Brak takiego wymagania dotyczy wytwórców:

  1. a) odpadów komunalnych;
  2. b) odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli pojazdy te zostały przekazane do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów;
  3. c) osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na potrzeby własne;
  4. d) podmioty prowadzące działalność inną niż działalność gospodarczą w zakresie gospodarowania odpadami, który zbiera odpady opakowaniowe i odpady w postaci zużytych artykułów konsumpcyjnych, w tym zbieranie leków i opakowań po lekach przez apteki, przyjmowanie zużytych artykułów konsumpcyjnych w sklepach, systemy zbierania   odpadów w szkołach, placówkach oświatowo-wychowawczych, urzędach i instytucjach    (nieprofesjonalna działalność w zakresie zbierania odpadów);
  5. e) tych rodzajów odpadów i ich ilości, dla których Minister właściwy do spraw środowiska, określi w drodze rozporządzenia, że nie ma dla nich obowiązku prowadzenia ewidencji.

Jeżeli chociaż jeden z posiadaczy odpadów nie jest objęty obowiązkiem prowadzenia ewidencji, ustawa o odpadach dopuszcza nie sporządzenie kart przekazania.

ZBIORCZA KARTA PRZEKAZANIA ODPADÓW:

Możliwe jest sporządzenie zbiorczej karty przekazania odpadów, obejmującej odpady danego rodzaju, przekazywane łącznie w okresie miesiąca kalendarzowego, pod warunkiem,  że są transportowane przez tego samego transportującego wykonującego usługę transportu, a następnie przekazywane temu samemu posiadaczowi odpadów. Zbiorczą kartę sporządza się niezwłocznie po zakończeniu miesiąca, którego dotyczy.

 

UPROSZCZONA EWIDENCJA:

Uproszczoną ewidencję odpadów, z zastosowaniem jedynie kart przekazania odpadów prowadzą:

1) wytwórcy odpadów niebezpiecznych w ilości do 100 kilogramów rocznie;

2) wytwórcy odpadów inne niż niebezpieczne, niebędące odpadami komunalnymi, w ilości  do 5 ton rocznie;

2) transportujący odpady wykonujący wyłącznie usługę transportu odpadów;

3) władający powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe są stosowane w celach o których szczegółowo określa art. 96 ust. 1 pkt 1–3 Ustawy o Odpadach.

 

PRZECHOWYWANIE DOKUMENTÓW:

Posiadacz odpadów jest zobowiązany do przechowywania dokumentacji (zarówno kart, jak i dokumentów ewidencji), przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono te dokumenty.

 

DOSTĘPNOŚĆ DOKUMENTÓW:

Na żądanie organów uprawnionych do przeprowadzania kontroli, posiadacz odpadów jest obowiązany do udostępniania dokumentów ewidencji odpadów (art. 72 pkt. 2 Ustawy o odpadach). W przypadku, gdy złożone roczne sprawozdanie o wytworzonych odpadach budzi wątpliwości właściwego organu, posiadacz odpadów jest zobowiązany do przedłożenia ewidencji odpadów w celu złożenia wyjaśnień.

 

KARY:

Zgodnie z art. 180 Ustawy o odpadach, kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji odpadów, albo prowadzi ją w sposób terminowy lub niezgodny ze stanem rzeczywistym podlega karze grzywny. Kara taka wynosi od 20 do 5000 zł (Art. 24. § 1 Ustawy Kodeks wykroczeń)

 

Kody odpadów medycznych i weterynaryjnych zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów)

GRUPA18 Odpady medyczne i weterynaryjne (z wyłączeniem odpadów kuchennych                                   i restauracyjnych niezwiązanych z opieką zdrowotną lub weterynaryjną)
PODGRUPA18 01 Odpady z opieki okołoporodowej, diagnozowania, leczenia i profilaktyki medycznej
RODZAJE ODPADÓW 18 01 01 Narzędzia chirurgiczne i zabiegowe oraz ich resztki (z wyłączeniem 18 01 03)
18 01 02* Części ciała i organy oraz pojemniki na krew i konserwanty służące do jej przechowywania (z wyłączeniem 18 01 03)
18 01 03* Inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi  i zwierząt (np. zainfekowane pieluchomajtki, podpaski, podkłady), z wyłączeniem 18 01 80 i 18 01 82
18 01 04 Inne odpady niż wymienione w 18 01 03 (np. opatrunki z materiału lub gipsu, pościel, ubrania jednorazowe, pieluchy)
18 01 06* Chemikalia, w tym odczynniki chemiczne, zawierające substancje niebezpieczne
18 01 07 Chemikalia, w tym odczynniki chemiczne, inne niż wymienione w 18 01 06
18 01 08* Leki cytotoksyczne i cytostatyczne
18 01 09 Leki inne niż wymienione w 18 01 08
18 01 10* Odpady amalgamatu dentystycznego
18 01 80* Zużyte peloidy po zabiegach wykonywanych w ramach działalności leczniczej o właściwościach zakaźnych
18 01 81 Zużyte peloidy po zabiegach wykonywanych w ramach działalności leczniczej, inne niż wymienione w 18 01 80
18 01 82* Pozostałości z żywienia pacjentów oddziałów zakaźnych
PODGRUPA18 02 Odpady z badań, diagnozowania, leczenia i profilaktyki weterynaryjnej
RODZAJE ODPADÓW  18 02 01 Narzędzia chirurgiczne i zabiegowe oraz ich resztki (z wyłączeniem 18 02 02)
18 02 02* Inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt
18 02 03 Inne odpady niż wymienione w 18 02 02
18 02 05* Chemikalia, w tym odczynniki chemiczne, zawierające substancje niebezpieczne
18 02 06 Chemikalia, w tym odczynniki chemiczne, inne niż wymienione w 18 02 05
18 02 07* Leki cytotoksyczne i cytostatyczne
18 02 08 Leki inne niż wymienione w 18 02 07

 

 

ZRÓDŁA:

  1. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( U. 2013 poz. 21)
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów ( U. 2014 poz. 1923 )
  3. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń ( U. 1971 nr 12 poz. 114)

ZMIANY W PRZEPISACH DOTYCZĄCYCH POSTĘPOWANIA Z ODPADAMI MEDYCZNYMI

logo-1356082_1280ZMIANY W PRZEPISACH DOTYCZĄCYCH POSTĘPOWANIA Z ODPADAMI MEDYCZNYMI: Wytwórcy odpadów medycznych muszą przygotować się na zmiany w zakresie postępowania z tymi odpadami. Na razie na stronie Rządowego Centrum Legislacji przedstawiony został projekt w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (aktualny  jest z 7 września br.), jednak w świetle uchylonego 24 stycznia 2016 r. Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi, w niedalekiej przyszłości spodziewamy się wejścia w życie nowego rozporządzenia.   Pomimo, że w projektowanym rozporządzeniu utrzymane są poprzednie rozwiązania prawne w odniesieniu do postępowania z odpadami medycznymi, to jednak projekt ten zakłada szereg zmian i nowości. O jakie zmiany chodzi? O tym poniżej.

 

W projektowanym rozporządzeniu dokonano klasyfikacji odpadów medycznych na następujące  grupy:

  • zakaźne odpady o kodach 18 01 02*, 18 01 03*, 18 01 80*, 18 01 82*;
  • niebezpieczne, inne niż zakaźne, o kodach 18 01 06*, 18 01 08*, 18 01 10*;
  • inne niż niebezpieczne o kodach 18 01 01, 18 01 04, 18 01 07, 18 01 09, 18 01 81.

 

Niewątpliwą nowością jest prowadzenie kategorii wysoce zakaźnych odpadów medycznych,  czyli odpadów, w których zidentyfikowano lub co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że zawierają biologiczne czynniki chorobotwórcze, które powodują szczególne zagrożenie dla ludzi. Zaproponowano klasyfikację szczególnie niebezpiecznych biologicznych czynników chorobotwórczych w oparciu o Umowę europejską dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych (ADR).  Umowa ta definiuje, co rozumiemy pod pojęciem wysoko zakaźnych odpadów medycznych. Nowe rozporządzenie określa natomiast, iż czas gromadzenia tych odpadów nie może być dłuższy niż 24 godziny, zaś pojemnik, w którym są one gromadzone powinien być oznaczony znakiem ostrzegającym przed zagrożeniem biologicznym oraz napisem ,,MATERIAŁ ZAKAŹNY DLA LUDZI”.

Dodatkowe wymagania w przypadku tej kategorii odpadów dotyczą także standardu ich pakowania, mianowicie powinny być one pakowane w podwójne worki (opakowanie wewnętrzne) oraz w sztywny pojemnik jako opakowanie zewnętrzne.

 

W projektowanym rozporządzeniu pozostałe zmiany to:

  • rezygnacja z wymogu nieprzezroczystości worków do zbierania odpadów medycznych;
  • wprowadzenie dodatkowego wymagania dotyczącego wyposażenia stelaży i pojemników w pokrywy otwierane bezdotykowo lub za pomocą nożnej dźwigni pedałowej wraz z oznaczeniem ich kodami zbieranych odpadów;
  • rozszerzenie przepisów o możliwość zbierania wszystkich odpadów medycznych dodatkowo do pojemników;
  • wprowadzenie wymogu oznakowania worków i pojemników do odpadów medycznych o datę i godzinę otwarcia (tj. rozpoczęcia użytkowania), godzinę zamknięcia (wcześniej była tylko data) oraz o dane identyfikujące jednostkę, w której zbierane są odpady;
  • nałożenie obowiązku wyposażenia pomieszczenia i przenośnego urządzenia chłodniczego do magazynowania odpadów medycznych w termometr;
  • dodanie zapisu o zabezpieczeniu technicznym chroniącym przed rozprzestrzenianiem się magazynowanych odpadów medycznych, obejmujący gromadzenie ewentualnych odcieków tych odpadów;
  • doprecyzowanie przepisów dotyczących: wymogu wentylacji, higieny rąk bezpośrednio po wyjściu z magazynu zakaźnych odpadów medycznych, mycia i dezynfekcji pomieszczeń, urządzeń do magazynowania oraz środków transportu wewnętrznego tych odpadów, a także przechowywania czystych oraz zbierania brudnych środków ochrony indywidualnej;
  • nałożenie obowiązku określania procedur dotyczących wszystkich etapów postępowania z odpadami medycznymi, do których należeć będą instrukcje dotyczące selektywnego zbierania odpadów medycznych w miejscu ich powstawania;

 

Zachowane zostały natomiast wymagania dotyczące temperatury i czasu wstępnego magazynowania określonych w rozporządzeniu kodów odpadów.

 

Projekt zakłada 18-miesięczny okres dostosowawczy (od dnia wejścia w życie rozporządzenia) w zakresie wyposażenie stelaży i pojemników wielokrotnego użycia, w pokrywy otwierane bezdotykowo lub za pomocą dźwigni nożnej oraz dostosowanie pomieszczenia do wstępnego magazynowania odpadów medycznych w wentylację oraz zabezpieczeń chroniących przed nierozprzestrzenieniem się magazynowanych odpadów i gromadzeniem ewentualnych odcieków.

 

ŹRÓDŁA:

  1. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz.U. 2010 nr 139 poz. 940)
  2. Oświadczenie Rządowe z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. 2015 poz. 882)
  3. https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12268605
  4. http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20101390940

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

ODPADY MEDYCZNE W SALONIE KOSMETYCZNYM / TATUAŻU / FRYZJERSKIM

ODPADY MEDYCZNE W GABINECIE KOSMETYCZNYM, FRYZJERSKIM, W STUDIO TATUAŻU: Ten wpis dedykujemy w szczególności osobom, które prowadzą lub zamierzają prowadzić gabinet kosmetyczny, fryzjerski lub studio tatuażu, i którzy przez wykonywane w nich usługi mogą wytwarzać odpady niebezpieczne, do których zaliczają się odpady medyczne.

 

Oczywiste jest, że prowadząc przychodnię, gabinet stomatologiczny czy praktykę lekarską, wytworzone w wyniku świadczeń zdrowotnych odpady medyczne muszą zostać zgodnie z prawem  zutylizowane. Aby to zrobić podmioty takie podpisują stosowne umowy z firmami, które posiadają pozwolenia w tym zakresie. Co w przypadku odpadów niebezpiecznych powstających w wyniku świadczenia usług kosmetycznych czy fryzjerskich? Czy zastanawialiście się Państwo czy potrzebna jest Wam w takim przypadku umowa na wywóz odpadów medycznych, nawet w przypadku jeżeli wytwarzacie ich znikome ilości? Czy braliście Państwo pod uwagę  rozpoczęcie współpracy w zakresie wywozu odpadów medycznych, ale w końcu tego nie zrobiliście, ponieważ stwierdziliście, że wytworzone podczas wykonywania zabiegów niektóre odpady w Państwa gabinecie nie są w ogóle odpadami medycznymi? Mam nadzieję, że poniższy tekst pozwoli Państwu rozwiązać takie wątpliwości.

Zgodnie z definicją zawartą w Ustawie o odpadach odpady medyczne są odpadami powstającymi w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny. Do odpadów medycznych zaliczyć można zarówno powstające w dużych placówkach, takich jak szpitale oraz mniejszych jak przychodnie, indywidualne praktyki lekarskie czy apteki.

Do odpadów medycznych zalicza się również część odpadów powstających w zakładach fryzjerskich, salonach kosmetycznych oraz studiach tatuażu.

Zgodnie z definicją odpadów medycznych, prowadząc salon kosmetyczny, fryzjerski czy studio tatuażu, można stwierdzić, że nie wykonuje się w nich świadczeń zdrowotnych, w związku z czym wiele osób prowadzących tego typu działalność, uważa że utylizacja odpadów medycznych go nie dotyczy. Nic bardziej mylnego. Rzeczywiście w takich gabinetach nie wykonuje się świadczeń zdrowotnych, jednak wytwarzane są w nich odpady niebezpieczne z grupy H9 – zakaźne. Te odpady, szczególnie igły zawierają drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny, o których wiadomo lub do których istnieją wiarygodne podstawy do przyjęcia, że wywołują choroby u ludzi i  zwierząt. W rezultacie w gabinecie kosmetycznym, fryzjerskim czy w studio tatuażu w wyniku niektórych zabiegów, wytwarzane są odpady o kodzie 18 01 03*.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów, pod kodem 18 01 03* rozumie się: Inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia że wywołują choroby u ludzi i zwierząt.

PODSUMOWUJĄC:

Gabinet kosmetyczny, fryzjerski czy studio tatuażu, o ile wytarza zakaźne odpady medyczne powinien spełniać wymagania w zakresie ich utylizacji. Nawet jeżeli gabinet wytwarza przysłowiowe ,,2 igły” miesięcznie, obowiązek taki również go dotyczy. Zgodnie z Ustawą o odpadach zakaźne odpady medyczne unieszkodliwia się przez termiczne unieszkodliwianie w spalarniach odpadów niebezpiecznych (art. 95 pkt. 2). Jest to jedyna forma unieszkodliwiania tych odpadów. Unieszkodliwianie odpadów medycznych w innym procesie niż wspominany podlega karze grzywny lub aresztu (art. 183 pkt 1 ppkt 2).

 

ŹRÓDŁA:

  1. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( U. 2013 poz. 21)
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów ( U. 2014 poz. 1923)

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

DOKUMENT POTWIERDZAJĄCY UTYLIZACJĘ

DOKUMENT POTWIERDZAJĄCY UTYLIZACJĘ:
W  poniższym poście postaram się wyjaśnić czy każdy gabinet wytwarzający odpady medyczne / weterynaryjne powinien comiesięcznie otrzymywać Dokument Potwierdzający Utylizację, potocznie zwanym DPU.
Aby rzeczowo odpowiedzieć na to pytanie, najlepiej jest przytoczyć Ustawę o odpadach (Dz. U. 2013 poz. 21), która niewątpliwie jest źródłem wiedzy w temacie odpadów niebezpiecznych. Zgodnie z ustawą WYTWÓRCA ODPADÓW jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami. Wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają odpowiednie zezwolenia, koncesje, decyzje itd (art. 27, pkt. 2).
WYTWÓRCA ZAKAŹNYCH ODPADÓW MEDYCZNYCH lub ZAKAŹNYCH ODPADÓW WETERYNARYJNYCH jest zwolniony z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie tych odpadów z chwilą dokonania ich unieszkodliwiania przez następnego posiadacza w drodze termicznego przekształcania tych odpadów w spalarni odpadów niebezpiecznych. Reasumując, warunkiem zwalniającym z odpowiedzialności jest unieszkodliwienie tych odpadów poprzez spalenie (czyli jedyną formę unieszkodliwiania tych odpadów).
Zgodnie z art. 27 pkt. 6 ww. ustawy, jedynym dokumentem potwierdzającym przejście odpowiedzialności za gospodarowanie (przekazanie) odpadów na następnego posiadacza odpadów jest właśnie DOKUMENT POTWIERDZAJĄCY UTYLIZACJĘ (DPU).

JAK UZYSKAĆ TAKI DOKUMENT ?

DPU spalarnia wystawia na wniosek wytwórcy zakaźnych odpadów medycznych lub weterynaryjnych (art. 95 pkt. 4). Dokument ten wydawany jest w postaci zestawienia wyszczególniającego rodzaje i masę odpadów, które zostały poddane unieszkodliwieniu w ciągu jednego miesiąca kalendarzowego. Od stycznia 2016 roku nasi Klienci otrzymują DPU w formie dokumentu elektronicznego, podpisanego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy kwalifikacyjnego certyfikatu.

PODSUMOWUJĄC:

Drogi wytwórco zakaźnych odpadów medycznych / weterynaryjnych ! Karta przekazania odpadów, którą otrzymujecie przy każdym odbiorze odpadów w żadnym stopniu nie zwalnia z odpowiedzialności. Dopóki nie posiadacie Państwo potwierdzenia unieszkodliwiania, dopóty w pełni odpowiadacie za wytworzone odpady niebezpieczne. Tylko bowiem otrzymane DPU zwalnia z obowiązku odpowiedzialności za wytworzone odpady. Zatem posiadanie takiego potwierdzenia nie jest bynajmniej bezsensowne, a stanowi jeden z najważniejszych dokumentów w działalności leczniczej podmiotu.

ŹRÓDŁA:
1. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 poz. 21)
2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie dokumentu potwierdzającego unieszkodliwienie zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych (Dz. U. 2014 poz. 107)

 

W razie pytań lub chęci otrzymania takiego dokumentu przez naszych Klientów proszę o kontakt:
tel. 696-850-900
kamila@palmedica.pl