ODPADY MEDYCZNE I WETERYNARYJNE W KONTEKŚCIE USTAWY O ODPADACH Z 2012 R.

ODPADY  MEDYCZNE I WETERYNARYJNE W KONTEKŚCIE OBOWIĄZUJĄCEJ USTAWY O ODPADACH Z  2012 R.

odpady – rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany

odpady medyczne – to odpady powstające w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny

odpady weterynaryjne – rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach

UNIESZKODLIWIANIE:

Obowiązuje zasada bliskości. Zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne weterynaryjne muszą zostać unieszkodliwiane na terenie województwa, w którym zostały wytworzone (art. 20, pkt. 3, ppkt. 2). Istnieje od tej reguły pewien wyjątek, o której mówi ustawa. Dopuszcza się unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych poza obszarem województwa, w którym zostały wytworzone. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku, gdy na terenie województwa, gdzie one powstają nie ma instalacji do spalania zakaźnych odpadów medycznych  i weterynaryjnych, lub gdy istniejące instalacje nie mają wystarczających mocy przerobowych. Wówczas odpady mogą być kierowane do innego województwa, do najbliżej położonej instalacji (art. 20, pkt. 6).

Odpady te unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych. Zakazane jest ich unieszkodliwianie w współspalarniach odpadów (art. 95, pkt. 2 i 3). Zakazuje się odzysku zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Wyjątek stanowi lista odpadów określona w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych, których odzysk jest dopuszczalny ROZPORZĄDZENIE ODPADY MEDYCZNE (art. 94, pkt. 1). Zakazuje się również ich składowania na składowisku odpadów (art. 122, pkt. 1).

ZBIERANIE:

Odpady muszą być zbierane w sposób selektywny, w miejscu, gdzie są wytwarzane. Zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych (art. 23, pkt. 2). Marszałek województwa, w drodze decyzji może jednak zezwolić na zbieranie tych odpadów, jeżeli jest to związane względami bezpieczeństwa lub w celu zapewnienia ciągłości odbioru odpadów. Na terenach zamkniętych decyzje zezwalająca na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce ich zbierania. Decyzje takie właściwy organ wydaje na czas nie dłuższy niż rok (art. 23, pkt. 5 i 6). Zakaz zbierania odpadów w miejscu wytwarzania nie dotyczy również usług medycznych  i weterynaryjnych na wezwanie. W przypadku świadczenia usług na wezwanie, wytwórca takich odpadów jest zobowiązany do ich bezzwłocznego dostarczenia do przystosowanych do tego celu pomieszczeń spełniających wymagania w zakresie magazynowania takich odpadów (art. 23, pkt. 8 i 9).

ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA WYTWORZONE ODPADY:

Każdy wytwórca jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami. Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych jest zwolniony z odpowiedzialności na zbieranie lub przetwarzanie tych odpadów, z chwilą dokonania ich unieszkodliwienia w spalarni odpadów niebezpiecznych. Potwierdzeniem przejścia odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami na następnego posiadacza odpadów w przypadku, o którym mowa w zdaniu poprzednim jest dokument potwierdzający unieszkodliwienie (DPU) (art. 27, okt. 5 i 6). Dokument potwierdzający unieszkodliwianie posiadacz, który unieszkodliwia zakaźne odpady medyczne lub weterynaryjne wydaje na wniosek wytwórcy takich odpadów (art. 95, pkt. 4).

KARY. Karze aresztu lub grzywny podlega:

  • unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych albo zakaźnych odpadów weterynaryjnych poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone (art. 172, pkt. 1, ppkt. 2);
  • poddawanie odzyskowi tych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych, których odzysk jest niedopuszczalny (art. 183, pkt. 1, ppkt. 1);
  • unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w inny sposób niż termiczne unieszkodliwianie, w tym również przez współspalanie (art. 183, pkt. 1, ppkt. 2).

ŹRÓDŁA:

  1. Ustawa o odpadach z 14.12.2012 r. (U. 2013 poz. 21) USTAWA O ODPADACH

 

POZWOLENIE NA WYTWARZANIE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH

POZWOLENIE NA WYTWARZANIE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH – KIEDY JEST WYMAGANE?

Ponieważ w naszej codziennej pracy mamy wiele różnych zapytań, mamy nadzieję, że ten artykuł pozwoli odpowiedzieć na jedno z nich, mianowicie czy jeżeli w danym gabinecie wytwarzane jest powyżej 1 Mg (1 tony) odpadów medycznych / weterynaryjnych, to czy w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Otóż, zgodnie z art. 180a Prawo ochrony środowiska (Poś) pozwolenie na wytwarzanie odpadów w związku z eksploatacją instalacji, jest wymagane do wytwarzania odpadów:

  • o masie powyżej 1 Mg rocznie – w przypadku odpadów niebezpiecznych lub
  • o masie powyżej 5000 Mg rocznie – w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.

 

Zatem jeżeli przychodnia, gabinet lub inne miejsce wytwarza powyżej 1 tony odpadów niebezpiecznych, a ich wytwarzanie nie jest związane z eksploatacją instalacji to takie pozwolenie NIE JEST WYMAGANE !

 

Jak było kiedyś?

Ustawa o odpadach, która obowiązywała do stycznia 2013 r. nakładała na wytwórców odpadów obowiązek przedłożenia właściwemu organowi (regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, marszałkowi województwa lub staroście) informacji o ilości, rodzajach i sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Informacje takie składało się w terminie 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów. Informacja dotyczyła odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w ilości do 100 kg rocznie. Jeżeli właściwy organ w ciągu miesiąca w drodze decyzji nie wniósł sprzeciwu, można było bez przeszkód przystąpić do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów. W przypadku, gdy posiadacz odpadów nie zgłosił informacji, że wytwarza odpady, wytwarzał je mimo sprzeciwu organu lub też rozpoczął działalność nie zważając na 30 dniowy termin wniesienia sprzeciwu, groziła mu kara pieniężna w wysokości 5 000 zł. Jednak te interpretacje prawne to już przeszłość.

 

Obecnie.

Na chwilę obecną mają zastosowanie przepisy Prawo Ochrony Środowiska, które określają,iż pozwolenie na wytwarzanie odpadów obejmują tylko i wyłącznie odpady niebezpieczne powstające w związku z eksploatacją instalacji w ilości powyżej 1 Mg rocznie.  

 

Odnosząc się do zatem do aktualnie obowiązujących przepisów warto rozwinąć zapytanie czy w rozumieniu przepisów Poś szpital stanowi instalację?

Zgodnie z definicją instalacji zawartą w Poś (art. 3 pkt 6) instalacja to:

  1. a) stacjonarne urządzenie techniczne,
  2. b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
  3. c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Emisja natomiast to wg art. 3 pkt 4 Poś, wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:

  1. a) substancji,
  2. b) energii, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne.

Mając na uwadze powyższe zagadnienia, to czy urządzenie lub zespól urządzeń zostanie zakwalifikowane do instalacji powinno być rozpatrywane indywidualnie, z uwzględnieniem stanu faktycznego, dysponowania wiedzy nt. urządzeń znajdujących się na terenie obiektu oraz emisji przez nie powodowanych. Wg oświadczenia Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska, szpital nie stanowi zespołu stacjonarnych urządzeń powiązanych ze sobą technologicznie. Jego działalność polega nie na prowadzeniu procesu produkcyjnego czy przetwórczego, w którym możemy mówić o powiązaniu technologicznym, lecz polega na świadczeniu usług przy wykorzystaniu określonych urządzeń. Zatem wg Departamentu szpital nie stanowi instalacji, jednak nie można wykluczyć, że na jego terenie może znajdować  się stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może powodować emisję odpadów niebezpiecznych powyżej 1 Mg rocznie lub odpadów inne niż niebezpieczne powyżej 5 Mg odpadów rocznie (przykładem takiego urządzenia lub zespołu urządzeń może być spalarnia odpadów niebezpiecznych, urządzenie RTG czy kotłownia). Zatem w przypadku eksploatacji instalacji, w wyniku której wytwarzane są odpady niebezpieczne lub/i odpady inne  niż niebezpieczne, w ilości przekraczającej powyższe wspomniane wartości, powoduje to konieczność uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Zatem podsumowując instalacją jako całość nie będą szpital, uczelnia, jednostka wojskowa, warsztat samochodowy. Nie można jednak przy tym wykluczyć, że na ich terenie będzie znajdowało się stacjonarne urządzenie techniczne, powodujące emisję, które spowoduje, że można zakwalifikować go do instalacji.

Źródła:

  • Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2013 poz. 21)
  • Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 628)
  • Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627)
  • Pismo Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska z dn. 10 lipca 2013 r.  (DGOgt-022/17/27186/13/MSk)