CO ZROBIĆ Z PRZETERMINOWANĄ DOMOWĄ APTECZKĄ?

Jak postępować z przeterminowanymi materiałami opatrunkowymi z domowych apteczek?

Co zrobić z przeterminowaną domową apteczką? – W każdym domu, zakładzie produkcyjnym, biurze, szkołach produkowane są odpady. W chwili obecnej zupełnie naturalne jest dla nas oddzielanie i segregowanie cennych surowców, takich jak papier, tworzywa sztuczne czy szkło, od tych odpadów, które nie nadają się już do ponownego przetworzenia. Schody zaczynają się wówczas, kiedy w gospodarstwie domowym pojawiają się odpady ,,problemowe”, na przykład odpady poremontowe, stare meble, zepsuty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie, czy inne odpady niebezpieczne, jak chociażby pozostałości po farbach czy klejach. W takim momencie bardzo cenna staje się edukacja ekologiczna, aby każdy mieszkaniec miał świadomość, że są odpowiednie miejsca, gdzie takie odpady można oddać. Zgodnie z Ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 roku (Dz.U. 2017 poz. 1289) gminy tworzą punty selektywnego zbierania odpadów komunalnych, w skrócie zwanych PSZOK – ami, do których każdy obywatel może przynieść tak zwane odpady problemowe.

Przeterminowane odpady

W praktycznie każdym gospodarstwie domowym prędzej czy później pojawia się problem z przeterminowanymi lub niewykorzystanymi odpadami z naszych apteczek. Kłopot z przeterminowanymi lekami czy nie działającym termometrem został rozwiązany. Możemy je zostawić w wspominanym PSZOK – u lub w wybranych aptekach na terenie gminy, w której mieszkamy, w specjalnie przystosowanym do tego celu pojemniku. Zepsute glukometry często możemy zostawić w sklepach medycznych, w zamian dostając nowy, od producenta.Porządkując naszą domową apteczkę zapewne niektórzy z nas zastanawiali się co robić z nieprzydatnymi bandażami, gazikami, wodą utlenioną, drobnym sprzętem medycznym. Polskiemu społeczeństwu wciąż brakuje świadomości w jaki sposób należy utylizować tego typu odpady. I tu pojawia się pytanie. Czy z racji swojego przeznaczenia traktować je należy jako odpad medyczny czy też jako odpad komunalny? I nie ma się co dziwić tej niewiedzy, bowiem polskie prawo nie precyzuje co robić z odpadami tego typu, które powstają w naszych domach.

Odpady medyczne czy komunalne?

Żeby móc odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób możemy zgodnie z prawem zutylizować przeterminowane materiały opatrunkowe, które pojawiły się w naszej apteczce, trzeba w pierwszej kolejności sięgnąć do definicji odpadów medycznych. Zgodnie z Ustawą o Odpadach z dnia 14 grudnia 2012 roku pod pojęciem odpadów medycznych rozumie się przez odpady powstające w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987; art. 3 ust. 1 pkt 8 ). W świetle prawa domownik ,,produkujący” materiały opatrunkowe nie wytwarza zatem odpadów medycznych. Środki opatrunkowe nawet jak się przeterminują nie stanowią zagrożenia dla środowiska po wrzuceniu ich do śmieci. Należy zatem zakwalifikować je jako odpady komunalne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 Ustawy o Odpadach, odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.

Co z nimi zrobić?

Zatem jeżeli posiadamy w naszej apteczce nieprzydatne bandaże, gazy, opaski elastyczne, czy inne podobne materiały opatrunkowe, traktujemy je jako odpady komunalne i wyrzucamy je do kosza na odpady zmieszane. Warto pamiętać aby, jeżeli jest taka możliwość to należy oddzielić opatrunki od opakowań, aby później możliwy był ich odzysk. Poza tym bardzo często zdarza się, że apteki, które posiadają pojemniki na przeterminowane leki, ,,pozwalają”, aby takie nieprzydatne już materiały opatrunkowe wrzucać razem z lekami. O tym, czy jest taka możliwość najlepiej zapytać w samej aptece. Jeżeli chodzi o wodę utlenioną, to nie jest ona uznawana za substancję niebezpieczną dla środowiska, jednak nie należy dopuszczać do jej przedostania się do kanalizacji. Zatem w żadnym wypadku nie należy wylewać takiej wody do zlewu, tylko w całości, razem z opakowaniem wyrzucić ją do śmieci zmieszanych lub pozostawić w aptece w pojemniku na przeterminowane leki.

Przemyślane i regularne dbanie o zawartość domowej apteczki to pewne minimum, do którego każdy z nas powinien czuć się zobligowany. Przy sprzątaniu apteczek z nieprzydatnych czy przeterminowanych leków, bandaży i tym podobnych odpadów trzeba mieć na uwadze nie tylko bezpieczeństwo swoje, naszej rodziny, ale również i środowiska naturalnego.

RECYKLING PIELUCH CZYLI JAK SIĘ TO ROBI W SZWECJI

RECYKLING ZUŻYTYCH JEDNORAZOWYCH PIELUSZEK? TAK TO MOŻLIWE!

Wydawać by się mogło, że powstające w gospodarstwach domowych takie odpady jak: pieluchy jednorazowe, podpaski, wkładki higieniczne czy pieluchomajtki są uznawane za odpady, które z racji swojego przeznaczenia nadają się wyłącznie do składowania lub spalenia.  A jednak to nieprawda…

Od 2011 roku w Szkocji firma KNOWASTE prowadzi przetwarzanie tego typu odpadów. Mając na uwadze fakt, że każde dziecko w okresie użytkowania jednorazowych pieluch ,,produkuje” prawię tonę takich odpadów, a sama pieluszka rozkłada się na wysypisku około 400 – 500 lat, naszym zdaniem pomysł wydaje się w stu procentach trafiony. Technologia tej amerykańskiej firmy pozwana na przetworzenie AHP (ang. Absorbent hygiene products), czyli produktów higieny chłonnej i odzyskanie z nich cennych surowców oraz włókien takich jak plastik, celuloza czy materiały żelowe. Z tych surowców powstają następnie kompozyty zastępujące plastik, drewno czy beton, które później mają wszechstronne zastosowanie. Są używane między innymi do produkcji mebli, dachów, koszy na śmieci, doniczek, kasków rowerowych, ławek i innych pożytecznych sprzętów. W samej Szkocji program odzyskiwania zużytych pieluszek objął cztery gminy, czyli około 36 000 gospodarstw domowych. Firma Knowaste z powodzeniem współpracuje z domami opieki, szpitalami, zakładami opieki zdrowotnej, żłobkami, przedszkolami w zakresie selektywnego zbierania tzw. ,,odpadów higieny”.

Proces recyklingu ,,odpadów higienicznych” w firmie Knowaste przedstawia poniższy rysunek:

 

 

Badania wykazały, iż proces recyklingu stosowany przez firmę Knowaste jest korzystniejszą formą przetworzenia pieluszek niż składowanie czy spalanie. 1 tona przetworzonych odpadów higienicznych pozwala zaoszczędzić emisji 625 kg CO2, co dla 36 000 ton odpadów rocznie jest równoważne z:

 

 

Dla takich pomysłów w zakresie recyklingu jesteśmy zdecydowanie na TAK!

Źródła:

  1. http://www.knowaste.com

WSPÓLNY SYSTEM SEGREGACJI ODPADÓW OD 01.07.2017

NOWE ZMIANY W SEGREGACJI  CZYLI WSPÓLNY SYSTEM SEGREGACJI ODPADÓW

 Wspólny System Segregacji Odpadów: od 1 lipca 2017 roku na terenie całego kraju obowiązuje Wspólny System Segregacji Odpadów (WSSO). Wprowadzenie nowych zasad segregacji jest konsekwencją uchwalonego Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r.  w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania frakcji odpadów (http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20170000019). Jedną z najważniejszych nowości zawartych w rozporządzeniu jest dodanie do wszystkich grup odpadów zbieranych selektywnie frakcji biodegradowalnej oraz uniemożliwienie zbierania odpadów w podziale na „suche”  i „mokre”.
Prawidłowa segregacja odpadów zaczyna się w domu. Oddzielamy surowce od śmieci, które nie nadają się już do powtórnego przetworzenia (tzw. odpady zmieszane). Posegregowane odpady stają się wartościowościowymi surowcami, które można przerobić lub ponownie wykorzystać. Nowe rozporządzenie określa podział odpadów zbieranych selektywnie na następujące frakcje:

a) papier – zbieramy to takie odpady jak: odpady z papieru, w tym tektury, odpady opakowaniowe z papieru i odpady opakowaniowe z tektury, gromadzimy je do pojemników koloru niebieskiego;

b) szkło – odpady ze szkła, w tym odpady opakowaniowe ze szkła, zbiera się w pojemnikach koloru zielonego. Jeżeli szkło zbiera się z podziałem na szkło bezbarwne i kolorowe, to szkło bezbarwne zbiera się w pojemnikach koloru białego, natomiast szkło kolorowe w pojemnikach koloru zielonego;

c) metale i tworzywa sztuczne, w których gromadzimy odpady metali, w tym odpady opakowaniowe z metali, odpady tworzyw sztucznych, w tym odpady opakowaniowe tworzyw sztucznych, oraz odpady opakowaniowe wielomateriałowe. Zbiera się w pojemnikach koloru żółtego;

d) frakcja biodegradowalna ,,bio”, którą zbiera się do pojemników koloru brązowego.

 

Nowe zasady selektywnej zbiórki odpadów dla niektórych gmin, w tym dużych miast, na przykład Gdańska, mogą okazać się nie małą rewolucją, ponieważ obecnie obowiązuje tam system segregacji odpadów na odpady ,,suche”, ,,mokre” i szkło. Jednak spośród ok. 2,5 tys. gmin w Polsce, wspominany podział stosuje zalewnie 6% z nich, więc te zmiany dotyczą tylko nielicznych.

Co oznacza Wspólny System Segregacji Odpadów dla zwykłego mieszkańca, który płaci za wywóz odpadów? Posegregowane odpady, to zdaniem Ministerstwa Środowiska, większy zarobek dla gmin ze sprzedaży surowców. W ten sposób również tylko ograniczona ilość odpadów trafia na składowiska. Z tego też powodu, są podstawy do sądzenia, że nie tyle nie zmienią się obecne ceny, ale może nawet dojść do obniżenia opłaty za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych.

Obowiązujący przed 1 lipca system zagospodarowania odpadów oparty był również na selektywnej zbiórce odpadów, jednak jego skuteczność była stosunkowo niska. Poziom recyklingu w Polsce wynosi 26 % (dane z 2015 roku) i cały czas rośnie. Wynik ten w porównani z krajami Europy Zachodniej jest jednak przeciętny. Do 2020 roku UE zobowiązała nasz kraj do osiągnięcia 50 % poziomu recyklingu, czyli dwukrotnie więcej niż obecnie. Wysoki poziom recyklingu możliwy jest jedynie przy segregacji w miejscu wytworzenia odpadów. A to chyba wystarczający argument, aby wprowadzić zmiany w zakresie segregacji odpadami (Wspólny System Segregacji Odpadów), które de facto zaczynają się już w domu każdego z nas.

 

ZRÓDŁA:

  1. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (Dz.U. 2017 poz. 19)
  2. http://naszesmieci.mos.gov.pl/jak-segregowac
  3. http://portalkomunalny.pl/nowe-zasady-zbiorki-odpadow-fakty-i-mity-353699/

ODPADY W POLSCE – DANE STATYSTYCZNE

ODPADY MEDYCZNE I WETERYNARYJNE W KONTEKŚCIE USTAWY O ODPADACH Z 2012 R.

ODPADY  MEDYCZNE I WETERYNARYJNE W KONTEKŚCIE OBOWIĄZUJĄCEJ USTAWY O ODPADACH Z  2012 R.

odpady – rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany

odpady medyczne – to odpady powstające w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny

odpady weterynaryjne – rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach

UNIESZKODLIWIANIE:

Obowiązuje zasada bliskości. Zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne weterynaryjne muszą zostać unieszkodliwiane na terenie województwa, w którym zostały wytworzone (art. 20, pkt. 3, ppkt. 2). Istnieje od tej reguły pewien wyjątek, o której mówi ustawa. Dopuszcza się unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych poza obszarem województwa, w którym zostały wytworzone. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku, gdy na terenie województwa, gdzie one powstają nie ma instalacji do spalania zakaźnych odpadów medycznych  i weterynaryjnych, lub gdy istniejące instalacje nie mają wystarczających mocy przerobowych. Wówczas odpady mogą być kierowane do innego województwa, do najbliżej położonej instalacji (art. 20, pkt. 6).

Odpady te unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych. Zakazane jest ich unieszkodliwianie w współspalarniach odpadów (art. 95, pkt. 2 i 3). Zakazuje się odzysku zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Wyjątek stanowi lista odpadów określona w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych, których odzysk jest dopuszczalny ROZPORZĄDZENIE ODPADY MEDYCZNE (art. 94, pkt. 1). Zakazuje się również ich składowania na składowisku odpadów (art. 122, pkt. 1).

ZBIERANIE:

Odpady muszą być zbierane w sposób selektywny, w miejscu, gdzie są wytwarzane. Zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych (art. 23, pkt. 2). Marszałek województwa, w drodze decyzji może jednak zezwolić na zbieranie tych odpadów, jeżeli jest to związane względami bezpieczeństwa lub w celu zapewnienia ciągłości odbioru odpadów. Na terenach zamkniętych decyzje zezwalająca na zbieranie zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce ich zbierania. Decyzje takie właściwy organ wydaje na czas nie dłuższy niż rok (art. 23, pkt. 5 i 6). Zakaz zbierania odpadów w miejscu wytwarzania nie dotyczy również usług medycznych  i weterynaryjnych na wezwanie. W przypadku świadczenia usług na wezwanie, wytwórca takich odpadów jest zobowiązany do ich bezzwłocznego dostarczenia do przystosowanych do tego celu pomieszczeń spełniających wymagania w zakresie magazynowania takich odpadów (art. 23, pkt. 8 i 9).

ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA WYTWORZONE ODPADY:

Każdy wytwórca jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami. Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych jest zwolniony z odpowiedzialności na zbieranie lub przetwarzanie tych odpadów, z chwilą dokonania ich unieszkodliwienia w spalarni odpadów niebezpiecznych. Potwierdzeniem przejścia odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami na następnego posiadacza odpadów w przypadku, o którym mowa w zdaniu poprzednim jest dokument potwierdzający unieszkodliwienie (DPU) (art. 27, okt. 5 i 6). Dokument potwierdzający unieszkodliwianie posiadacz, który unieszkodliwia zakaźne odpady medyczne lub weterynaryjne wydaje na wniosek wytwórcy takich odpadów (art. 95, pkt. 4).

KARY. Karze aresztu lub grzywny podlega:

  • unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych albo zakaźnych odpadów weterynaryjnych poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone (art. 172, pkt. 1, ppkt. 2);
  • poddawanie odzyskowi tych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych, których odzysk jest niedopuszczalny (art. 183, pkt. 1, ppkt. 1);
  • unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w inny sposób niż termiczne unieszkodliwianie, w tym również przez współspalanie (art. 183, pkt. 1, ppkt. 2).

ŹRÓDŁA:

  1. Ustawa o odpadach z 14.12.2012 r. (U. 2013 poz. 21) USTAWA O ODPADACH

 

POZWOLENIE NA WYTWARZANIE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH

POZWOLENIE NA WYTWARZANIE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH – KIEDY JEST WYMAGANE?

Ponieważ w naszej codziennej pracy mamy wiele różnych zapytań, mamy nadzieję, że ten artykuł pozwoli odpowiedzieć na jedno z nich, mianowicie czy jeżeli w danym gabinecie wytwarzane jest powyżej 1 Mg (1 tony) odpadów medycznych / weterynaryjnych, to czy w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Otóż, zgodnie z art. 180a Prawo ochrony środowiska (Poś) pozwolenie na wytwarzanie odpadów w związku z eksploatacją instalacji, jest wymagane do wytwarzania odpadów:

  • o masie powyżej 1 Mg rocznie – w przypadku odpadów niebezpiecznych lub
  • o masie powyżej 5000 Mg rocznie – w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.

 

Zatem jeżeli przychodnia, gabinet lub inne miejsce wytwarza powyżej 1 tony odpadów niebezpiecznych, a ich wytwarzanie nie jest związane z eksploatacją instalacji to takie pozwolenie NIE JEST WYMAGANE !

 

Jak było kiedyś?

Ustawa o odpadach, która obowiązywała do stycznia 2013 r. nakładała na wytwórców odpadów obowiązek przedłożenia właściwemu organowi (regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, marszałkowi województwa lub staroście) informacji o ilości, rodzajach i sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Informacje takie składało się w terminie 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów. Informacja dotyczyła odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w ilości do 100 kg rocznie. Jeżeli właściwy organ w ciągu miesiąca w drodze decyzji nie wniósł sprzeciwu, można było bez przeszkód przystąpić do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów. W przypadku, gdy posiadacz odpadów nie zgłosił informacji, że wytwarza odpady, wytwarzał je mimo sprzeciwu organu lub też rozpoczął działalność nie zważając na 30 dniowy termin wniesienia sprzeciwu, groziła mu kara pieniężna w wysokości 5 000 zł. Jednak te interpretacje prawne to już przeszłość.

 

Obecnie.

Na chwilę obecną mają zastosowanie przepisy Prawo Ochrony Środowiska, które określają,iż pozwolenie na wytwarzanie odpadów obejmują tylko i wyłącznie odpady niebezpieczne powstające w związku z eksploatacją instalacji w ilości powyżej 1 Mg rocznie.  

 

Odnosząc się do zatem do aktualnie obowiązujących przepisów warto rozwinąć zapytanie czy w rozumieniu przepisów Poś szpital stanowi instalację?

Zgodnie z definicją instalacji zawartą w Poś (art. 3 pkt 6) instalacja to:

  1. a) stacjonarne urządzenie techniczne,
  2. b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
  3. c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Emisja natomiast to wg art. 3 pkt 4 Poś, wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:

  1. a) substancji,
  2. b) energii, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne.

Mając na uwadze powyższe zagadnienia, to czy urządzenie lub zespól urządzeń zostanie zakwalifikowane do instalacji powinno być rozpatrywane indywidualnie, z uwzględnieniem stanu faktycznego, dysponowania wiedzy nt. urządzeń znajdujących się na terenie obiektu oraz emisji przez nie powodowanych. Wg oświadczenia Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska, szpital nie stanowi zespołu stacjonarnych urządzeń powiązanych ze sobą technologicznie. Jego działalność polega nie na prowadzeniu procesu produkcyjnego czy przetwórczego, w którym możemy mówić o powiązaniu technologicznym, lecz polega na świadczeniu usług przy wykorzystaniu określonych urządzeń. Zatem wg Departamentu szpital nie stanowi instalacji, jednak nie można wykluczyć, że na jego terenie może znajdować  się stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może powodować emisję odpadów niebezpiecznych powyżej 1 Mg rocznie lub odpadów inne niż niebezpieczne powyżej 5 Mg odpadów rocznie (przykładem takiego urządzenia lub zespołu urządzeń może być spalarnia odpadów niebezpiecznych, urządzenie RTG czy kotłownia). Zatem w przypadku eksploatacji instalacji, w wyniku której wytwarzane są odpady niebezpieczne lub/i odpady inne  niż niebezpieczne, w ilości przekraczającej powyższe wspomniane wartości, powoduje to konieczność uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Zatem podsumowując instalacją jako całość nie będą szpital, uczelnia, jednostka wojskowa, warsztat samochodowy. Nie można jednak przy tym wykluczyć, że na ich terenie będzie znajdowało się stacjonarne urządzenie techniczne, powodujące emisję, które spowoduje, że można zakwalifikować go do instalacji.

Źródła:

  • Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2013 poz. 21)
  • Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 628)
  • Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627)
  • Pismo Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska z dn. 10 lipca 2013 r.  (DGOgt-022/17/27186/13/MSk)

PROCEDURA CHRONIĄCA PRZED ZAKAŻENIAMI ORAZ CHOROBAMI ZAKAŹNYMI

PROCEDURA ZAPEWNIAJĄCA OCHRONĘ PRZED ZAKAŻENIAMI ORAZ CHOROBAMI ZAKAŹNYMI

W świetle aktualnie obowiązujących przepisów gabinety kosmetyczne, podologiczne, fryzjerskie, odnowy biologicznej, studia tatuażu i inne podmioty nie udzielające świadczeń zdrowotnych, ale wykonujące czynności, w trakcie których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek ludzkich, zobowiązane są do opracowania i stosowania PROCEDUR ZAPEWNIAJĄCYCH OCHRONĘ PRZED ZAKAŻENIAMI ORAZ CHOROBAMI ZAKAŹNYMI (art. 16 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi).

CZYM JEST WSPOMNIANA PROCEDURA?

Jest to szczegółowy opis czynności, który powinien obowiązywać w danym zakładzie  laboratory-268551_1920i zobowiązujący wszystkich pracowników do jej stosowania w codziennej pracy zawodowej, dotyczący m. in.:

  • sposobu postępowania przy wykonywaniu czynności, w czasie których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek,
  • zasad zastosowania sprzętu poddawanego sterylizacji,
  • sposobów przeprowadzenia dezynfekcji skóry i błon śluzowych,
  • metody dekontaminacji (oczyszczaniu/odkażaniu) urządzeń oraz pomieszczeń.

 

PO CO W OGÓLE TAKĄ PROCEDURE OPRACOWYWAĆ?

Przede wszystkim w celu podniesienia bezpieczeństwa Klientów korzystających z zabiegów we wspominanych gabinetach, przed zakażeniami chorobami zakaźnymi. Chodzi nie tylko o wprowadzenie zasad, które mają na celu zminimalizowanie ryzyka zarażenia chorobami zakaźnymi, ale i podniesienie wiedzy zatrudnionego personelu. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez: wykonywanie zabiegów bez rękawiczek, wielokrotne stosowanie sprzętu jednorazowego użytku, niewłaściwe postępowanie z wytworzonymi odpadami medycznymi, brak czy niepoprawną dezynfekcję.

Procedury te są wymogiem szczególnie egzekwowanym przez Sanepid, ponieważ zgodnie z art. 50 pkt. 1 Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, kto wbrew obowiązkowi nie wdraża i nie stosuje procedur podlega każe grzywny. Z tego też powodu idąc na przeciw osobom, które prowadzą działalność wymagającą opracowania takich procedur,  przedstawiamy wskazówki, na które warto zwrócić uwagę przy ich sporządzaniu.

CO POWINNA PROCEDURA ZAWIERAĆ?

Sposób postępowania, przy wykonywaniu czynności, w czasie których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek

  • Wstęp – czyli informacja, w jakim celu została opracowana procedura (można odwołać się do zapisu prawnego wspominanego wyżej w tekście). W punkcie tym należy opisać także co jest przedmiotem procedury, pokrótce zapisy procedury.
  • Definicje i określenia – Wypisać i zdefiniować najważniejsze pojęcia, które wymieniane są podczas opracowania procedury, czyli: naruszenie ciągłości tkanek, zakażenie, choroba zakaźna, dezynfekcja, sterylizacja, dekontaminacja, odpady medyczne i inne określenia zabiegów, wykonywanych w podczas zabiegów związanych z naruszeniem ciągłości tkanek.
  • Postanowienia ogólne – Kogo obowiązują zapisy procedury, kto jest zobowiązany do jest przestrzegania. Wpisać imię i nazwisko właściciela gabinetu.
  • Sposób postępowania
    • Mycie i dezynfekcja rąk – Należy pamiętać, że dłonie to w przypadku wykonywania usług kosmetycznych niezastąpione narzędzie pracy, dlatego tak ważna jest ich właściwa higiena. Należy dokładnie opisać częstotliwość, sposoby mycia i dezynfekcji rąk zarówno przed, jak i po wykonywaniu zabiegów kosmetycznych. Wypisać nazwy preparatów, które służą do tego celu, ich właściwości. Przedstawić wyposażenie punktu mycia (wyposażenie w umywalkę, ręczniki jednorazowe, bieżącą wodę ciepłą i zimną, mydło w płynie itp.).
    • Środki ochrony osobistej pracowników – Opisać środki ochrony osobistej stosowane przez pracowników i wymienić zabiegi, przy których są one używane. Głównym narządzeniem stosowanym do ochrony osobistej będą rękawiczki jednorazowe, określić częstotliwość ich wymiany, sposób postępowania z nimi po zakończonej pracy.
    • Dezynfekcja skóry przed zabiegami – Scharakteryzować przed jakimi zabiegami dezynfekowana jest skóra, jakie środki stosowane są do dezynfekcji skóry, w jaki sposób nakładamy jest taki środek, opisać jego właściwości.
    • Postępowanie ze sprzętem stosowanym do zabiegów
      • Sprzęt jednorazowego użytku – Przedstawić rodzaje narzędzi stosowanych podczas zabiegów. Określić do jakich czynności są stosowane, wymienić sposoby postępowania ze sprzętem jednorazowego użytku po zakończonym zabiegu (czy wyrzucamy je do kosza z odpadami komunalnymi – TAK jeżeli podczas ich używania nie nastąpiło naruszenie ciągłości tkanej lub dotkniecie stanów ropnych, miejsc zakażonych. NIE, jeżeli podczas czynności zabiegowych naruszenie ciągłości tkanek lub bezpośredni kontakt narzędzi z zakażona rana nastąpiło. Wtedy taki sprzęt bezwzględnie powinien być usuwany do worka lub pojemnika przeznaczonego na zbieranie odpadów medycznych.
      • Sprzęt wielorazowego użytku – Wszystkie narzędzia i sprzęty używane podczas zabiegów, mające kontakt z uszkodzoną skórą lub błonami śluzowymi muszą być zdezynfekowane i umyte. Niektóre muszą być dodatkowo wysterylizowane. W tym punkcie należy wymienić rodzaje sprzętu wielokrotnego użycia, jaki jest używany. Doprecyzować jaki sprzęt stosuje się do ich dezynfekcji. Wymienić z nazwy środki dezynfekcyjne stosowane podczas tej operacji, sposób i czas dezynfekcji, stosunek składników potrzebnych do przygotowania preparatu, jego właściwości. Przedstawić opis czynności wykonywanych ze sprzętem po zakończonej dezynfekcji. Chodzi nie tylko o same narzędzia, poddawane dezynfekcji, ale i również opisać czynności po zakończonym odkażaniu, związane ze sprzętem służącym do samej dezynfekcji czy zużytym środkiem dezynfekcyjnym. Opisać sposób przechowywania środków dezynfekcyjnych. Określić jakie środki ostrożności są stosowane w czasie przygotowywania preparatów dezynfekcyjnych (odzież ochronna, rękawiczki, miejsce wykonywania tej czynności). W przypadku przeprowadzania procesu sterylizacji opisać czynności analogicznie jak wyżej.
    • Postępowanie z bielizną
      • Postępowanie z bielizną jednorazową – Do bielizny jednorazowej używanej w gabinetach zaliczyć można: jednorazowego użytku fartuchy, podkłady medyczne, prześcieradła, zagłówki, podłokietniki, śliniaki. Wymienić bieliznę osobistą używaną w gabinecie, sposób jej przechowywania i obchodzenia się z nią po wykonanych usługach (czy jest wyrzucana do kosza z odpadami komunalnymi – TAK jeżeli podczas ich używania nie nastąpiło naruszenie ciągłości tkanej lub dotkniecie stanów ropnych, miejsc zakażonych. NIE, jeżeli podczas czynności zabiegowych naruszenie ciągłości tkanek lub bezpośredni kontakt narzędzi z zakażona rana nastąpiło). Wtedy taki sprzęt bezwzględnie powinien być usuwany do worka lub pojemnika przeznaczonego na zbieranie odpadów medycznych.
      • Postępowanie z bielizna wielokrotnego użycia – wymienić rodzaje bielizny wielokrotnego użycia, odzież roboczą lub ochronną, używaną w trakcie wykonywania zabiegów. Scharakteryzować pomieszczenie, gdzie przechowuje się zarówno czystą, jak i brudną odzież tego typu. Opisać miejsce, w jaki sposób przechowuje się bieliznę. Sposób postępowania z brudną bielizną, odzieżą roboczą i ochronną (opisać częstotliwość, miejsce sprzęt, środki używane do prania odzieży).  Określić czy odzież jest tylko prana, czy też zastosowana jest dezynfekcja. Jeżeli jest to określić częstotliwość, rodzaj preparatu używanego do tego celu, jego właściwości.
    • Postępowanie z odpadami komunalnymi i medycznymi – Większość odpadów powstających w zakładach kosmetycznych,fryzjerskich, tatuażu itp. to odpady, które śmiało możemy wyrzucać jako komunalne. Jednak w takich gabinetach powstają też odpady o właściwościach zakaźnych, uznanych za niebezpieczne. Tego typu odpady wymagają innego postępowania niż komunalne. Opisać sposób gromadzenia i przechowywania takich odpadów w miejscu wytworzenia, wymagania odnośnie pojemników, ich wymiany i oznakowania, częstotliwość odbioru takich odpadów przez specjalistyczną firmę (można wymienić w procedurze kiedy i na jakich zasadach taka umowa została zawarta). Mamy nadzieję, że w przypadku odpadów medycznych w podpunkcie tym przydatny będzie dla Państwa artykuł: Segregacja odpadów medycznych: http://www.palmedica.pl/segregacja-odpadow-medycznych-wg-nowych-przepisow/  który można przeczytać na naszym blogu.
  • Dekontaminacja pomieszczeń – Pod tym pojęciem kryje się nic innego jak mycie i dezynfekcja. Ma ona na celu wyeliminowanie potencjalnych czynników chorobotwórczych. W tym punkcie należy sprecyzować, co to jest poddawane dekontaminacji (podłogi, sprzęt meblowy, czyli fotele, łóżka zabiegowe, krzesła, szafki, stoliki, urządzenia sanitarne tj.: umywalki, zlewozmywaki, muszle klozetowe, drzwi, blaty, baterie kranowe, inne powierzchnie: okna, drzwi, kafelki itp.), częstotliwość, sposób, sprzęt używany do tego celu). Wymienić rodzaje środków dezynfekcyjnych i myjących używanych, sprecyzować ich właściwości. Opisać miejsce przechowywania sprzętu i preparatów stosowanych do dekontaminacji. Jeżeli jest opracowana instrukcja mycia i dezynfekcji powierzchni w pomieszczeniach to zanotować to. Sprecyzować środki ostrożności stosowane podczas wykonywania tych prac zarówno z uwzględnieniem personelu, jak i klientów.
  • Załączniki – Pod warunkiem, że posiadamy, można tu dołączyć m. in.

– Rejestr pracowników zapoznanych z procedurą (powinien on zawierać imię, nazwisko, podpis pracownika, data zapoznania się z treścią   procedury);

– Kontrola skuteczności procesu sterylizacji (konieczne w przypadku posiadania urządzenia sterylizującego);

– Instrukcję postępowania z odpadami medycznymi;

– Instrukcję mycia i dezynfekcji powierzchni w pomieszczeniach.

– Według uznania można dołączyć również inne dokumenty, które potwierdzają wykonywanie zapisy opracowanej procedury.

 

 

 

POJĘCIA  / SŁOWNICZEK :

 naruszenie ciągłości tkanek – jest to przecięcie ostrym narzędziem tkanki skórnej, przy pomocy takich narzędzi jak: nożyczki, skarpet, ciążki, frezy kosmetyczne, dłuto pedologiczne

zakażenie – wnikniecie do organizmu i rozwój w nim biologicznego czynnika chorobotwórczego

choroba zakaźna – choroba, która została wywołana przez biologiczny czynnik chorobotwórczy

biologiczny czynnik chorobotwórczy – posiadające zdolność wywoływania objawów chorobowych drobnoustroje komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty, zewnętrze i wewnętrzne pasożyty człowieka lub wytwarzane przez nie produkty, cząstki bezkomórkowe zdolne do replikacji  lub przenoszenia materiału genetycznego, w tym zmodyfikowane genetycznie hodowle komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty

dezynfekcja – proces redukcji ilości biologicznych czynników chorobotwórczych przez zastosowanie metod fizycznych i chemicznych

sterylizacja – proces zniszczenia zdolnych do namnażania się form biologicznych czynników chorobotwórczych

dekontaminacja proces niszczenia biologicznych czynników chorobotwórczych przez mycie, dezynfekcję i sterylizację

odpady medyczne – odpady powstające w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny

odpady niebezpieczne – odpady wykazujące co najmniej jedną spośród właściwości niebezpiecznych

 

 

Źródła:

  • Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2008 nr 234 poz. 1570)
  • Projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 września 2016 r. W sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi
  • http://psse.bytom.pl/druki/
  • file:///C:/Users/Dell/Downloads/poradnik-strona-1%20(5).pdf

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

SEGREGACJA ODPADÓW MEDYCZNYCH WG. NOWYCH PRZEPISÓW

SEGREGACJA ODPADÓW MEDYCZNYCH W ŚWIETLE NOWYCH PRZEPISÓW

Ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 roku w jasny sposób określa, że zabronione jest zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych poza miejscem wytwarzania (art. 23). Szczegółowe zasady segregacji tych odpadów określa nowy projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi. Projekt ten wprowadza zmiany w zakresie postępowania z odpadami medycznymi w odniesieniu do już uchylonego tego samego rozporządzenia z 2010 roku. Wspomniane rozporządzenie w czytelny sposób definiuje, iż odpady medyczne powstałe w wyniku udzielania świadczeń zdrowotnych powinny być zbierane w pojemnikach lub workach o odpowiednim kolorze. Do segregacji odpadów medycznych wykorzystuje się 3 rodzaje worków.

Do pojemników lub worków jednorazowego użycia z koloru czerwonego zbiera się:

  • części ciała i organy,
  • pojemniki na krew i konserwanty służące do jej przechowywania,
  • odpady zawierające żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny, o których wiadomo lub, co do których istnieją przypuszczenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt, przykładem są zainfekowane pieluchomajtki, podkłady czy podpaski,
  • zużyte peloidy,
  • pozostałości z żywienia pacjentów oddziałów zakaźnych.

Pojemniki lub worki jednorazowego użycia koloru żółtego są przeznaczone do zbierania:

  • chemikaliów, odczynników chemicznych, zawierających substancje niebezpieczne,
  • leków cytotoksycznych i cytostatycznych,
  • odpadów amalgamatu dentystycznego.

Pojemniki, worki jednorazowego użycia lub pojemniki wielokrotnego użycia w kolorze innym niż czerwony czy żółty (np. niebieskie, czarne, zielone), do których zbiera się:

  • narzędzia chirurgiczne i zabiegowe,
  • opatrunki z materiału lub gipsu,
  • pościel, ubrania jednorazowe, pieluchy,
  • chemikalia i odczynniki chemiczne inne niż te zaliczane do kodu 18 01 06,
  • leki nie niezakwalifikowane do kodu 18 01 08*,
  • zużyte peloidy inne niż te wymienione w 18 01 80.

! WSZYSTKIE ODPADY MEDYCZNE ZBIERA SIĘ W MIEJSCU ICH POWSTAWANIA DO WYTRZYMAŁYCH POJEMNIKÓW LUB WORKÓW. OPAKOWANIA TE MUSZĄ BYĆ ODPORNE NA DZIAŁANIE WILGOCI I ŚRODKÓW CHEMICZNYCH. POJEMNIKI, DO KTÓRYCH ZBIERA SIĘ ELEMENTY O OSTRYCH KOŃCACHM POWINNY BYĆ SZTYWNE, ODPORNE NA PRZEKŁUCIA I PRZECIĘCIA. POWINNY PONADTO MIEĆ FUNKCJE  JEDNORAZOWEGO ZAMKNIĘCIA (wyj. stanowią odpady zbierane do pojemników innych niż czerwone czy żółte).

Przedmioty o ostrych końcach zbiera się bezwzględnie tylko do pojemników jednorazowego użycia. W tym przypadku kolor pojemnika jest adekwatny do koloru worka lub pojemnika, w którym magazynowane są poszczególne kody odpadów wymienione wyżej.

STELAŻE NA WORKI:

Worki umieszcza się w sztywnych pojemnikach jedno- lub wielorazowego użycia lub na stelażach, w taki sposób, aby uniemożliwić zakażenie się poprzez kontakt z  odpadami. Stelaże i pojemniki wielokrotnego użycia powinny być wyposażone w bezdotykowo otwierane pokrywy lub za pomocą dźwigni pedałowej. Poza tym powinny być oznaczone kodami zbieranych w nich odpadów. Konieczność wyposażenia stelaży i pojemników dźwignię nożną lub pokrywę otwieraną bezdotykowo jest nowym przepisem, bowiem wcześniejsze rozporządzenie z 2010 roku, które określało wymagania dotyczące postępowania z odpadami medycznymi tego wymagania nie zawierało. Zgodnie z nowym projektem podmiot będzie miał 18 miesięcy od dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia na wyposażenie stelaży i pojemników w wspominaną pokrywę  lub dźwignie nożną.

ZAPEŁNIENIE POJEMNIKA:

Pojemniki lub worki zapewnia się do nie więcej niż 2/3 ich objętości, w sposób umożliwiający ich bezpieczne zamknięcie. Nie można otwierać już raz zamkniętych pojemników lub worków. Idą one w całości razem z odpadami do spalenia.

WYMIANA WORKÓW:

Pojemniki lub worki z odpadami wymienia się nie rzadziej niż co 72 godziny, z wyjątkiem  worków, w których zbiera się odpady zaliczane do wysoko zakaźnych odpadów medycznych, które to wymienia się co 24 godziny. Wysoce zakaźne odpady medyczne są szczególną grupą odpadów, które wymagają specjalnego traktowania jeżeli chodzi o przechowywanie. Mamy tu do czynienia z opakowaniem wewnętrznym złożonym z worka jednorazowego użycia oraz w przypadku odpadów medycznych o ostrych krawędziach – pojemnika odpornego na działanie uszkodzeń mechanicznych i wilgoci, a także opakowania zewnętrznego, który stanowi drugi pojemnik, wykonany w taki sposób, aby możliwa była jego dezynfekcja i szczelne zamknięcie. O wysoce zakaźnych odpadach medycznych przeczytacie więcej na naszym blogu w poście pt.: ,,Zmiany w przepisach dotyczących postępowania z odpadami medycznymi”.

W przypadku uszkodzenia pojemnika i worka, trzeba go w całości razem z odpadami umieścić biohazard-24049_1280w innym większym nieuszkodzonym worku. W ŻADNYM WYPADKU NIE WOLNO PRZEKŁADAĆ SAMYCH TYLKO ODPADÓW MEDYCZNYCH Z JEDNEGO WORKA DO DRUGIEGO!

OZNACZENIA POJEMNIKÓW I WORKÓW:

Każdy pojemnik i worek z odpadami medycznymi, powinien posiadać dane identyfikujące, zawierające:

  • kod odpadów.
  • miejsce powstawania odpadów medycznych (przypis ten nie dotyczy udzielania świadczeń zdrowotnych w miejscu wezwania),
  • nazwa i adres wytwórcy odpadów,
  • datę i godzinę otwarcia oraz zamknięcia pojemnika.

Poniżej przedstawiamy kilka rad, aby uniknąć płacenia kar, z tytułu niewłaściwej segregacji odpadów medycznych:

  1. Wyrzucaj odpady medyczne o poszczególnych kodach do worków lub pojemników o odpowiednim kolorze.
  2. Nie wyrzucaj odpadów medycznych do kosza na odpady komunalne.
  3. Odpady zawierające ostre końce, na przykład igły, wyrzucaj wyłącznie do pojemników przeznaczonych na zbieranie odpadów medycznych. Takich przedmiotów kategorycznie nie wyrzucaj do worków.
  4. Nie przewoź odpadów medycznych poza miejscem ich wytwarzania.
  5. Zadbaj o przestrzeganie czasu wymieniania pojemników lub worków – 72 godziny.

Źródła:

  • Projekt Rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 września 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi
  • Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 poz. 21)

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIĘRZĘCEGO (PUPZ) oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia prze ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie.

PRODUKTY UBOCZNE POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO powstają przede wszystkim przy uboju zwierząt do spożycia przez ludzi, przy produkcji wyrobów pochodzenia  zwierzęcego, na przykład produktów mlecznych, oraz przy usuwaniu martwych zwierząt oraz podczas stosowania środków zwalczania chorób. Niezależnie od pochodzenia, produkty te stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska.

Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego klasyfikuje się w kategoriach odzwierciedlających poziom zagrożenia dla ludzi i zwierząt:

  1. a) materiał kategorii 1, który obejmuje:
  • całe zwierzęta i ich części podejrzanych o zakażenie TSE (zakaźne encefalopatie gąbczaste),
  • zwierzęta zabite w związku ze zwalczaniem TSE,
  • padłe zwierzęta domowe, z ogrodów zoologicznych i cyrkowych oraz wykorzystywanych do celów doświadczalnych,
  • dzikie zwierzęta podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta,
  • materiał szczególnego ryzyka oraz całe zwierzęta lub ich części zawierające materiał szczególnego ryzyka w momencie ich usuwania,
  • uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzące ze zwierząt, które zostały poddane tzw. nielegalnym zabiegom, czyli zabiegom, w których zostały użyte niedozwolone substancje lub produkty,
  • pochodne pochodzenia zwierzęcego zawierające pozostałości substancji skażających środowisko, szczegółowo wymienione w załączniku 1, należące do grupy B dyrektywy 96/23/WE, jeżeli takie pozostałości występują w ilościach przekraczających dozwolony poziom określony w przepisach wspólnotowych lub krajowych,
  • uboczne pochodzenia zwierzęcego, zebrane podczas oczyszczania ścieków z przedsiębiorstw lub zakładów przetwarzających materiał kat. 1,
  • odpady gastronomiczne pochodzące ze środków przewozu międzynarodowego;
  • mieszaniny materiału kat. 1 z materiałem kat. 2 lub kat. 3, albo też z materiałami obu kategorii.
  1. b) materiał kategorii 2:
  • obornik, treść z przewodu pokarmowego, niezmineralizowane guano (odchody ptaków morskich),
  • uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego zgromadzone podczas oczyszczania ścieków z rzeźni, przedsiębiorstw lub zakładów przetwarzających materiał kat. 2,
  • pochodzenia zwierzęcego, które nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodu obecności ciał obcych,
  • inne niż materiał kategorii 1 produkty pochodzenia zwierzęcego, które przywiezione, wprowadzone lub wysłane z/do innego kraju UE, nie spełniają weterynaryjnych wymogów wspólnotowych dotyczących ich przewozu lub wprowadzenia,
  • zwierzęta lub ich części nie zaliczane do materiału kat. 1 i 3,
  • mieszaniny kat. 2 i kat. 3.

 

  1. c) materiał kat. 3:
  • tusze i części tusz zwierząt poddanych ubojowi, które nadają się do spożycia przez ludzi, lecz z powodów handlowych nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi,
  • tusze, całe zwierzęta i ich części, które zgodnie z przepisami nie nadają się do spożycia przez ludzi, chociaż nie wykazują żadnych objawów choroby przenoszonej na ludzi i zwierzęta,
  • łby drobiu, szczecina świńska, pióra, skóry, skórki, rogi, stopy,
  • produkty uboczne z zajęcy i drobiu, poddanych ubojowi w gospodarstwie, które nie wykazywały żadnych objawów choroby przenoszonej na ludzi lub zwierzęta,
  • krew zwierząt, które nie wykazały objawów choroby przenoszonej przez krew na ludzi lub zwierzęta,
  • uboczne prod. pochodzenia zwierzęcego powstałe podczas wywarzania produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym odtłuszczone kości, skwarki, osad z centryfug lub separatorów otrzymany w procesie przetwarzania mleka,
  • produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów produkcyjnych, wad w pakowaniu lub innych, nie stanowiące jednak żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt,
  • karma dla zwierząt domowych lub materiały paszowe zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które nie nadają się do skarmiania z powodów handlowych, lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu, które nie stanowią jednak żadnego zagrożenia dla ludzi i zwierząt,
  • krew, łożysko, wełna, pióra, włosy, rogi, ścinki z kopyt, surowe mleko, pochodzące od żywych zwierząt, które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej przez     ten produkt na ludzi czy zwierzęta,
  • zwierzęta wodne i ich cześć (wyj. ssaki morskie), które nie wykazywały żadnych oznak choroby przenoszonej na ludzi i zwierzęta,
  • produkty uboczne ze zwierząt wodnych, pochodzące z zakładów wytwarzających produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi,
  • muszle i skorupy skorupiaków, małże, produkty uboczne z węglarni, jaja, skorupy jaj, jednodniowe kurczęta zabite w celach handlowych,
  • bezkręgowce wodne i lądowe, inne niż gatunki chorobotwórczych dla ludzi i zwierząt,
  • skóry, skórki, kopyta, pióra, wełna, rogi, sierść, futro pochodzące od zwierząt martwych, które nie wykazywały oznak choroby przenoszonej przez ten produkt na ludzi lub zwierzęta,
  • tkanka tłuszczowa ze zwierząt, które nie wykazały objawów choroby przenoszonej przez ten materiał na ludzi lub zwierzęta, poddanych ubojowi w rzeźni i uznanych za nadające się do uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi w następstwie kontroli przedubojowej,
  • odpady gastronomiczne (inne niż te należące do należące do kategorii 1).

 

Podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez uzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstawaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.

 

DOKUMENTY:

Podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego podczas przewozu towarzyszył DOKUMENT HANDLOWY, lub jeśli jest to wymagane ŚWIADECTWO ZDROWIA.

W dokumencie handlowym wyszczególnione są następujące dane nt.:

  • miejsca, daty i godziny odbioru materiału z siedziby,
  • podmiotu zbywającego, przewoźnika oraz podmiotu nabywającego,
  • rodzaju, ilości i wagi materiału,
  • celu przewozu, identyfikacji oraz opis materiału,
  • w stosownych przypadkach numer kolczyka usznego zwierzęcia.

 

Dokument handlowy musi być wystawiony w co najmniej 3 egzemplarzach. Dokumenty handlowe oraz świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej 2 lat, w celu przedłożenia w razie potrzeby właściwemu organowi.

 

USUWANIE:

Metody utylizacji oraz ponownego wykorzystania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego przedstawia poniższa tabela:

MATERIAŁ  KATEGORII 1 MATERIAŁ  KATEGORII 2 MATERIAŁ  KATEGORII 3
METODY USUWANIA                                        I WYKORZYSTANIA
spalanie + + +
współspalanie + + +
składowisko odpadów (po przetworzeniu                 w drodze sterylizacji ciśnieniowej) + + +
grzebanie na zatwierdzonym składowisku +
stosowany jako paliwo + + +
stosowany w przemyśle + + +
stosowany do wytwarzania nawozów organicznych lub polepszaczy gleby (po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej) +
kompostowany lub przekształcany w biogaz (po przetworzeniu) + +
stosowany w glebie (dot. niektórych prod., bez wcześniejszego przetworzenia, jeżeli organ uznał, że nie stwarzają one ryzyka rozprzestrzeniania poważnej choroby zakaźnej) +
do produkcji paszy, karmy dla zwierząt, nawozów, polepszaczy gleby +

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego ściśle określają metody usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. W przypadku martwych zwierząt, należących do kategorii 1, najważniejszą metodą jest ich utylizacja w spalarniach. Ważne jest,   aby w przypadku martwych zwierząt nie zakopywać ich na własną rękę na ogródkach, w lesie czy w innym podobnym miejscu. Zgodnie art. 154 § 1 pkt 4 Kodeksu wykroczeń, kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym kopie dół lub rów, podlega karze grzywny nawet do 1000 złotych albo karze nagany. Takiej samej karze podlega również ten , kto wyrzuca na nienależący do niego grunt polny padlinę lub inne nieczystości.

 

IDENTYFIKACJA:

Zgodnie Rozporządzeniem Komisji nr 142/2011, należy podjąć środki, które umożliwiają identyfikację przesyłek UPPZ i produktów pochodnych.

Materiał kat. 1, 2 i 3 oraz ich pochodnie wysyłane z jednego państwa członkowskiego do drugiego muszą być transportowane w opakowaniach, kontenerach lub pojazdach, oznakowanych w widocznym miejscu barwnym kodem:

  1. a) materiał kat. 1: kolorem czarnym,
  2. b) materiał kat. 2: kolorem żółtym
  3. c) materiał kat. 3: kolorem zielonym z dużą zawartością niebieskiego.

Poza tym do opakowania, kontener lub pojazdu musi być przymocowana etykieta, z odpowiednim sformułowaniem dla transportowanej kategorii produktów:

sur-wykres

Rys. 1 Etykiety, które powinny być stosowane przy przewozie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 1, 2 i 3 zgodnie z wytycznymi zawartymi w Rozporządzeniu UE nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 roku

ŹRÓDŁA:

  1. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 1 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego
  2. Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy
  3. Rozporzadzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych
  4. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 1971 nr 12 poz. 114)

 

 

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz